تبليغاتX
جزیره شعر
جزیره شعر
شعر محمد پران
و انتظار ...
                                                (  مرد )

دوازده های من

                در التماس آمدنت

                                   خرد می شوند

دست به دامان دامان چشمهات 

                                     می گرییم...

                                                می سوزیم...

بی تو تیره اند چشمهام

                           و تمام عینک های دنیا

درخت ها منتظر طراوت حظورت

                                      ودریا

                                         سوخته آفتاب نیامده ات

کویر ها

      دهانشان آب افتاده

                           از ابر های همیشه بارانیت !

اینجا

   مرگ را با مومیایی کردن جاوید می کنند

                                                 اما تو زندگی را

پنجره ها ضجه می زنند و ...

                                  تو را می جویند

                                                  گمشده ی جاده های دور دست!

ای کاش!

       صبح آدینه ای

                     از دنده ی آمدنت برخیزم  

 

|+| نوشته شده توسط محمد پران در شنبه 8 بهمن1384 ساعت 11:38 قبل از ظهر |